selepas 1 jam setengah aku tidur....tiba-tiba terjaga.
ingatkan rasa sedih tu hilang...
sekejap je la..dua tiga minit lepas tu sedih balik...huuu
dah lama tak rasa down giler macam ni...
sejak sem 1 lagi kot....
sekarang ni rasa nak demam pun ade jugak...huu
baru jer sihat..dah sakit balik...huuuu
ada sorang jer yang boleh wat aku down giler macam nih..
and dah lama jugak la die tak wat aku down...
tapi malam ni....
huuuu....
mungkin salah aku jugak...
yupp....
memang salah aku......
so..
aku decide...
nak sembang-sembang dengan kawan lama....
time asasi dulu...
sudin nama die....
kalau nak cerita pasal sudin nih...
aku boleh buat entri baru..just cerita pasal die jer..haaa
so...tak payah lah nak kenal-kenal sangat pasal die kat blog ni..
kalau nak kenal sangat..pergi jumpa die sendiri....
tapi yang paling penting..die beli i pad ko....geram aku..
ok...
citer punya citer.....
gelak punya gelak...
ungkit kisah-kisah lama....
best la jugak.....
terubat lah hati yang lara nih...haaaa
ok itu saje......
errrrrrr............
macam meaningless jer.....huuuu
ok....
how about this....
macam mana nak cakap yeh...
terubat tu..
memanglah terubat hati ni......
tapi....
lepas jer sembang-sembang dengan die....
rasa sedih tu datang balik.....
ini membuatkan aku berfikir.....
betul ker...
sembang-sembang, gelak-gelak ni ubat kepada hati yang tengah sedih...
ker hanya sekadar alasan untuk aku lari atau melupakan kesedihan aku buat sementara...
dan bila dah habis gelak...
bende tu datang balik.....
jadi...
ketenangan yang aku rasa tu..hanya sekadar ilusi....
hanya sementara....
and u cannot use an ilusion to solve real problem....
so....
what am I suppose to do....
nak menghadapi masalah ni....hmmm
aku rasa...
semua orang tahu jawapan die kan....
jawapan die senang jer...tapi nak buat tu susah....
semua orang tahu jawapan die.. tapi tak nak buat...
penyakit jahiliah sungguh....ade cerita tapi lain kali lah..
jadi ape yang boleh aku buat hanyalah menyesali dengan kata-kata atau perbuatan yang telah aku lakukan...
Im sorry......
mohon maaf dan keampunan......
tak tahu lah orang tuh akan baca ker tak blog aku nih...
tapi selama nih die baca..so..harap-harap die baca lah...huuuuu
ok...
no more touching-touching....
ketahuilah dengan mengingati Allah, jiwa akan menjadi tenang
cakap memang senang....nak buat tu susah...
tapi tak mustahil....
kita hanya perlu yakin...........
ok..malam-malam memang aku kuat merepek....huuuu
cukup la setakat nih....
sekian,
mohon maaf di atas kekhilafan diri sendiri....
No comments:
Post a Comment